มีไม่กี่คนในชีวิตที่เวลาคิดถึงแล้วยิ้มออกมาได้โดยที่ไม่รู้ตัว

เธอเป็นหนึ่งในนั้น บ่อยครั้งที่เรื่องราวเก่าๆ กลับเข้ามาในความทรงจำ

ถึงแม้มันจะเป็นแค่เวลาช่วงสั้นๆ เมื่อเปรียบกับเวลาของชีวิตที่ผ่านมา

แม้ว่ามันจะผ่านมานานแล้ว และเริ่มจะเลือนลางจางหายไปกับกาลเวลา

แต่มันก็ทำให้ฉันยิ้มได้คนเดียวเป็นนานสองนาน

โชคชะตาสามารถสร้างเรื่องที่ไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้ ที่คนทั่วไปเรียกว่า

 "พรหมลิขิต" และฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ศัทธาใน พรหมลิขิต

บางคนอยู่ใกล้กันเหมือนจมูกที่อยู่ใกล้แค่ใต้ดวงตา

แต่กลับไม่เคยมองเห็นกัน มันเป็นการเล่นสนุกของโชคชะตา

แต่กลับบางคนอยู่ไกลกันคนละซีกประเทศ ต่างวัฒนธรรม ต่างภาษา 

ก็ยังมีเส้นบางๆ ที่โชคชะตาชักนำ พาให้มาพบกัน

แต่สุดท้ายพรหมก็จะลิขิตว่าจะให้เราได้ใช้ช่วงเวลาดีๆ ร่วมกันหรือไม่

ฉันคิดเสมอว่าไม่อยากจะให้ถึงวันที่เราจะต้องแยกจากกัน

"อนาคต" แม้ว่ามันจะไกลเพียงใด แต่มันก็จะมาถึงสักวัน

อนาคตที่เราทุกคนจะต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่

อนาคตที่มีเรื่องให้เรารับผิดชอบมากมาย

เหลือคำว่า "อดีต" ใว้ในเศษเสี้ยวของความทรงจำที่บางที่เราอาจไม่มีเวลาที่จะหันกลับมามองมัน

และในเวลานี้ เวลาที่ฉันและเธอยังไม่เป็นเพียงเศษเสี้ยวในความทรงจำของกันและกัน

ฉันอยากจะย้ำให้เธอรู้ คำว่า "เพื่อนรัก" มันไม่เกินไปเลยสำหรับเธอ

เพื่อนที่ไม่ได้เป็นแค่เพื่อนกิน แต่ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอจะยอม(เป็นเพื่อน)ตายกันฉันหรือเปล่า แต่แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ

ตราบใดที่ฉันยังสามารถตื่นขึ้นมาเห็นแสงของเช้าวันใหม่ ฉันจะระลึกเสมอ

ว่าฉันเคยมีช่วงเวลาดีๆ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ

เคยมีคนคนหนึ่งที่ฉันสามารถเรียกได้เติมปากว่า "เพื่อนรัก"

ทุกครั้งที่ฉันหยิบ Friend Ship ขึ้นมาอ่าน หยิบรูปเก่าๆ ขึ้นมาดู

มันทำให้ฉันคิดเสมอว่า เพื่อนๆ จะคิดถึงฉันหรือเปล่านะ

จะยังมีความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้กันเหมือนเดิมหรือไม่

ถ้อยคำทุกๆ ตัวอักษรจะยังมีความหมายอยู่ไหม

ฉันหวังอยู่ลึกๆ ว่ามันจะยังเหมือนเดิม

ยังคิดถึงเพื่อน 602 และเพื่อน ส.ว.เสมอ