ความรักที่เกิดจากเซ็กซ์ เปรียบได้กับเส้นฟาง หาได้ง่ายแต่ก็ปลิวง่าย ขาดง่ายเช่นกัน
ความรักที่เกิดจากความหลง เปรียบได้กับเส้นสายไหม เมื่อถูกน้ำ เส้นสายไหมจากน้ำตาลก็ละลายหายไป
ความรักที่เกิดจากความดี เปรียบได้กับเส้นทองคำ ยิ่งนานวันยิ่งมีคุณค่า
 เมื่อแรกเริ่มรัก เราอาจรู้สึกตื่นเต้น กระตือรือร้น ปรารถนาจะประคองความรักไปให้นานที่สุด แต่หากเราเริ่มต้นความรักอย่างขาดสติ สิ่งที่ตามมาคือ ทุกข์ที่เกิดจากความรัก เพราะธรรมชาติของความรักที่ปราศจากสติปัญญาย่อมกระตุ้นให้เกิดความโลภ โกรธ หลง ขึ้นในใจ
 คนที่รักมาก หึงหวงมาก จึงมักจะถูกครอบงำโดยความโลภ อยากให้คนรักอยู่ใกล้ตลอดเวลาและเป็นของเราคนเดียว ส่วนคนที่รักมาก คาดหวังมาก เมื่อผิดหวังมักถูกครอบงำโดยความโกรธ และคนที่รักอย่างไม่ลืมหูลืมตา นานวันเข้าจะถูกครอบงำดดยความหลง จนเข้าข่าย ความรักทำให้ตาบอด ในที่สุด
 ถ้าไม่อยากให้ความรักของตัวเองเข้าข่าย "ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์" สิ่งหนึ่งที่ต้องถามตัวเองเมื่อเราเริ่มรักใครสักคนก็คือ "เรากำลังรักด้วยสมอง หรือรักขึ้นสมอง" อยุ่กันแน่
 รักแท้ในแบบ "พรหมวิหาร 4"
 เมตตา: รักอย่างบริสุทธิ์ใจ ปรารถนาให้คนรักมีความสุขมากกว่าจะรักเพื่อความสุขของตัวเอง
 กรุณา: รักอย่างเพื่อนร่วมทุกข์ ปรารถนาให้คนรักพ้นทุกข์ด้วยการช่วยเหลือเขาจนสุดความสามารถ
 มุทิตา: รักอย่างเพื่อนร่วมสุข ยินดี เบิกบานในความสุขของคนที่เรารักด้วยใจจริง
 อุเบกขา: ไม่ยินดียินร้าย ไม่ยึดมั่นถือมั่น ไม่ลำเอียง ไม่มีอคติ และไม่หมกมุ่นกับคนรักมากเกินไปจนทำให้ตัวเองทุกข์โดยไม่จำเป็น
 
                                                       From Secret vol.08